Maze de Boer
omschrijving

In het voormalige TGP Post gebouw waar onder andere Het Stedelijk Museum, Club 11 en vele culturelen ondernemingen tijdelijk onderdak vinden heeft W139 een tijdelijke expositieruimte in de kelder. Op het moment van de expositie was het gebouw moeilijk bereikbaar met het openbaar vervoer.


De ruimtelijke ervaring begint bij de hoofdingang van het Post CS gebouw. Er staat een metrokubus op het dak van de ingang, een verlicht bord ‘perron’ boven de trap naar beneden.

De gangen waarin je terechtkomt hebben een ‘metro’ uitstraling. Als je door de kelder loopt kom je bij een kille wachtruimte met lange rijen plastic stoeltjes en vier monitoren aan de muur waarop beelden van een beveiligingscamera te zien zijn van een leeg perron, afgewisseld met beelden in een rijdende metro.

Als je verder door de gang loopt hangen er metro informatieborden met o.a. een plattegrond en een lege diensregeling. Dan kom je bij een doorgang met aan weerszijden een stempelautomaat en in het midden een dranghek. Via een hellende vloer (geschikt voor rolstoelgebruikers) kom je op het perron waar de herkenbare ‘ping’ (bedoeld voor blinden) te horen is.

Alle basisingrediënten van een metro station zijn aanwezig: het perron met aan weerszijden een zwart gat, de rails met de gele stroomgeleider, enkele stoeltjes, de klok met het digitale informatiebord en beveiligingscameras.

Maar het is als wachten op Godot. Er komt nooit een metro en als je goed kijkt zie je dat alleen de secondewijzer op de klok loopt. Er is geen informatie op het digitale bord. De rails zijn van hout, hoewel ze er levensecht uitzien. De schroeven waarmee de rails vastzitten zijn in werkelijkheid bitterkoekjes.

W139 haalde bij deze expositie een recordaantal bezoekers. Sommigen van hen werden echt op een verkeerd been gezet nadat ze soms wel een half uur en zelfs één keer een uur op de metro hebben gewacht. Reacties van toeschouwers variëren van herkenning, verbazing, frustratie, bewondering, boosheid, rust en bovendien bewustwording van de ruimte en hun omgeving.


Het perron is 30 meter lang met aan weerszijden een zwarte muur op 6 meter afstand. Bijna alle muren zijn deel van het decor. Onderdelen zoals: de metrokubus, informatieborden, metropaaltjes, stempelautomaten, dranghekjes, klok met digitaal informatiebord, vuilnisbakken en de stroomgeleider naast de rails zijn bestaande onderdelen, geleend van de GVB te Amsterdam.


Ter afsluiting zijn de muren rond het perron door een zestal doorwinterde graffitispuiters versierd met tags (graffititeksten) en kleurrijke pieces (graffitiafbeeldingen).

Tegelijkertijd werd er in een andere ruimte bingo gespeeld met gevonden voorwerpen (uit het depot van de NS).


foto's: Henni van Beek en Maze de Boer

Recensie
Parool, 16 februari 2005

titel Tijdelijke Halte: Post CS locatie W139, Amsterdam NL productie 2005
projects items FACTORY EDITIONS 1973 PRESS DEPTH OF FIELD #2 TRACE AFTER THE BUZZ PARENTHESIS STILL LIFE FAIR PLAY DEPTH OF FIELD QUINTET FISHING VLIET SOUND-ON-SOUND PLAYED RACK REFLECTION WHO CARES? PORTRAI BUMPER CAR UNDRESSED HET ATELIER WORK IN PROCESS REPLACED THIS SIDE UP OTHER SIDE OPEN ATELIERS 07 VISITORS [DE]CONSTRUCTIE DE BLAUWE TUIN EXPOSED UITVAARTCENTRUM OUTLINE VOORHEEN DE KERK MONO NO AWARE TIJDELIJKE HALTE: POST CS OPGELUCHT GESTEMD CINEMA CITRO√čNEN OBJECT: PORTIERSHUISJE IT'S MY PARTY WHITE ROOM SWING