In samenwerking met componist Merlijn Twaalfhoven en beeldend kunstenaar Govinda Mens.

In verschillende fases wordt het projectiedoek aangetast door atmosferische invloeden. De videobeams fungeren als lichtbundel die veranderingen in het oppervlak van het doek veroorzaken. In dit gestaag verlopende, organische proces is er een diversiteit aan beelden zichtbaar, waarbij het materiaal plotseling van karakter verandert. Het geluid is opgebouwd uit organische flarden lucht en ruimte die soms electronisch gemanipuleerd zijn.

Mono no aware is een Japans begrip waar geen goede vertaling voor te vinden is. Het is vergelijkbaar met een tedere, licht melancholische gemoedstoestand die ontstaat door de voortdurende verandering van tijd. In de Japanse traditie is Kunst niet per definitie een statement en het heeft niet altijd een blijvende waarde. Het richt de aandacht veeleer op de fragiele schoonheid van het vluchtige.

foto: René van Engelenburg